Altea, gevangen tussen massatoerisme en boomgaarden
)
Het is al weer de derde keer dat LBK hun fietsreis in de omgeving van Altea in Spanje doorbrengt. Op zich niet vreemd, want Arnold en Emile hebben gezamenlijk hier een groot huis, inclusief een zwembad. Geen hotels te regelen en je kunt je eigen gang gaan.
)
Dit keer is er een speciale reden om hier heen te gaan. Het jaar daarvoor kwam tijdens de fietsreis in de Vogezen onze fietsmakker Eddy tijdens zijn slaap te overlijden. De overgebleven fietsers wilden te “traditie” niet verloren laten gaan en om het ons wat gemakkelijk te maken, besluiten wij derhalve om naar Altea te gaan. Dan hoeven wij alleen de reis er naar toe te regelen, de accommodatie is daar voor handen. Maar uiteraard ook de bergen, het goede eten, de goede wijn en het mooie weer.
Altea is een oude plaats aan de zuidoostkust van Spanje. Het oude centrum ligt op een steile heuvel met nauwe steegjes voorzien van kleine kinderkopjes. De grote prachtige kerk uit de 19e eeuw op de top van de heuvel is op dit moment de grote trekpleister en het blauwe koepeldak is van verre al te zien. De heuvel ligt een aantal honderd meters van de kust en was al in de Romeinse tijd bewoond. Altea ligt zo'n 60 km ten noorden van Alicante, waar een groot vliegveld is. Het ligt echter geklemd tussen twee grote toeristenoorden, namelijk ten noorden van Benidorm (wie is er niet geweest?) en ten zuiden van Calpe. Beide plaatsen zijn volgebouwd met vele appartementen, waarbij Benidorm nog eens in negatieve zin uitblinkt door de vele lelijke wolkenkrabbers.
Landinwaarts kom je vele boomgaarden tegen. Geen appels of peren, maar fruitbomen zoals citroenen, sinasappels, amandels en nispero's. Deze laatste is de Japanse mispel en oorspronkelijk uit Japan afkomstig is. Het fruit doet wat denken aan abrikozen en smaakt ook als zodanig. Ze verbouwen deze fruitsoort veel rondom Altea. Opvallend is dat de grote fruittelers hun bomen aan de boven- en zijkant van een grijs fijnmazig net voorzien, ter bescherming tegen zonnebrand. In een naburige fabriek bij Callosa blikken ze het merendeel van deze oogst in en verschepen deze blikken naar Italië.
Altea, donderdag 29 mei 2008
De organisatoren hebben dit jaar het goed voor ons over, wij vliegen pas na de middag naar Alicante. Niet met z'n allen in een vlucht, maar verspreid over drie vluchten. Jacob komt rechtstreek vanuit Basel, dus dat is nog te verklaren, maar omdat de bagageruimte te beperkt is, moeten ze de lading over twee vliegtuigen verspreiden.
Ton, Frits en Paul hebben zich verzameld bij Ton. Ron zou oorspronkelijk zich ook bij deze groep voegen, maar hij moet op het laatste moment afzeggen vanwege een ernstige blessure aan zijn pink. Wim, de broer van Ton, brengt deze groep naar Eindhoven. Door een plaatselijke stortbui vertrekt het vliegtuig ruim een half uur te laat. Omstreeks 16:30 komt deze groep in Alicante aan.
Arnold, Arie en Henny vliegen even na tweeën vanuit Rotterdam. Voor Arie is het 10 jaar geleden dat hij mee is geweest en heeft waarschijnlijk moed verzameld om de overige “kanjers” in de bergen bij te kunnen houden. Lucien, die dit jaar niet mee zal gaan en zodoende ons van de nodige cognac zal onthouden, woont vlak bij het vliegveld en is bereid de drie mannen weg te brengen. Onze klimgeit Lex gaat dit jaar ook niet mee. Hij moet van zijn baas, nee niet zijn vrouw, voor een trip naar het door hem gewaardeerde “overdwarze” volk waar ze de olympische spelen houden. Zonder vertraging en onder begeleiding van een jonge piloot en leuke stewardessen komen deze drie bijna gelijktijdig met de andere groep in Alicante aan.
)
Jacob zal pas veel later aankomen en een vage kennis van Arnold zal deze later van het vliegveld ophalen. Arnold haalt de bezemwagen voor deze week op, een VW Sharan voor 7 personen. Eerst brengt hij de fietskoffers en –tassen naar een nabijgelegen opslag. De overige bagage laden wij in en in de tussentijd zijn de fietsen ook opgetuigd. Even na 17:00 leggen wij de eerste kilometers op Spaanse bodem af. Eerst richting Alicante en daarna over de N332 richting Valencia. Het weer is in de namiddag prachtig en de stevige wind is handig voor onze tocht in noordelijke richting. Alleen het drukke verkeer is minder plezierig. De N332 is merendeel een tweebaansweg met gelukkig een brede strook aan de zijkant. De fietstocht gaat voorspoedig en in iets meer dan twee uur komen wij in Altea aan, een afstand van 65 km.
In het huis van Arnold en Emile, voor dit verslag genaamd Casa Arnold, staan de hapjes gereed als wij aankomen. Arnold heeft in de tussentijd boodschappen gedaan. Onder het genot van een knabbel met een biertje of een wijntje wachten wij op de komst van Jacob, die rond 20:00 moet aankomen. Hij komt door een kleine vertraging iets later en als ook hij van de reis bekomen is, kunnen wij naar Altea de Vella, alwaar een Nederlandse eigenaar het café-restaurant Sierra Hills runt, met als specialiteit allerlei brochettes. Natuurlijk ook de typische Nederlandse saté. Daarvoor zijn wij niet naar Spanje gereisd, dus iedereen bestelt een ander soort spiesje, elk geserveerd met frites en salade.
In het pand treedt op dat moment een nog net niet gepensioneerd zangduo op, die allerlei Sinatra-achtige songs ten gehore brengen. De stemming is prima en een paar gaan na afloop nog even een afzakkertje drinken aan de bar. De jolige stemming zorgt ervoor dat wij zoals gebruikelijk weer laat in Casa Arnold arriveren. Eenmaal terug duikt het merendeel vermoeid het nest in, een enkeling neemt nog een drankje.