Sicilië, het grote eiland van overheersingen en de maffia

Sicilië is het grootste eiland in de Middellandse zee en het grootste gewest van Italië. Qua oppervlakte is het ongeveer zo groot als België met een oppervlakte van ruim 25.000 km². In vergelijking, Nederland heeft een oppervlakte van ruim 40.000 km². Het eiland ligt slechts een paar kilometer van het vaste land van Italië en dominant aan de oostzijde is de meest actieve en hoogste vulkaan van Europa, de Etna. Deze heeft een hoogte van ruim 3.300 m en heeft zelfs eeuwige sneeuw op de top. Je kunt er zelfs op bepaalde tijden en locaties skiën. Verder bestaat het binnenland voor een groot deel uit heuvelachtig terrein met vele akkers. Het bosareaal is minimaal, slechts 5 % bestaat nog uit bos, een groot deel van de oorspronkelijke eiken- en dennenbossen zijn door ontbossing verdwenen. Het noorden van Sicilië bestaat uit de Siciliaanse Apennijnen, een bergketen met bergtoppen tussen de 1.000 en 2.000 m. Het deel waar wij zullen verblijven is een onderdeel van deze bergketen. Verder maken een aantal kleinere eilanden deel uit van het gewest Sicilië, waaronder het eiland Favignana, waar wij een bezoek aan zullen brengen.
Qua cultuur is Sicilië om twee dingen bekend, de vele overheersingen door vele mogendheden en uiteraard de maffia. Door de vele overheersingen bestaat er een verscheidenheid aan bouwstijlen, die je nog steeds overal op het eiland tegenkomt. Ook de Siciliaanse keuken bestaat uit een mengeling van de vele buitenlandse invloeden. Het schijnt dat het Italiaanse ijs oorspronkelijk hier vandaan komt. Arabieren zouden het ijs van de Etna hiervoor gebruikt hebben.
De maffia is een vrij recente ontwikkeling. Het vloeit voort uit de kloof in de negentiende eeuw tussen de autoriteiten, die zich veelal op het vaste land ophielden, en de plaatselijke bevolking. Voeg daarbij het vermogen van Sicilianen om anderen de wil op te leggen en de aversie van Sicilianen tegen buitenlanders (Sicilianen beschouwen Italianen ook als buitenlanders) en de basis is gelegd voor de maffia. Ten tijde van Mussolini kreeg de maffia een koekje van eigen deeg en was deze bijna verdwenen. Door de val van zijn regime in de tweede wereldoorlog en door de hulp van de vele Amerikaanse Sicilianen bij de verovering van Sicilië, die als dank allerlei belangrijke posities kregen toegewezen, bloeide de maffia weer op. In eerste instantie in de bouw, later ook in andere criminele activiteiten.

Sicilië, zaterdag 17 mei

Vlak voor de vlucht even een drankje Even voor de middag verzamelen wij bij Ton in Nieuwegein want van daar uit zal het vertrek plaatsvinden naar Sicilië. Jan Willem kan helaas vanwege privé-omstandigheden niet mee. Op Eddy na, die wij op weg naar Brussel zullen oppikken, is iedereen op tijd present. Even een bakkie doen bij Ton en daarna op weg naar Brussel. De negen fietsen gaan achter in mijn bus en behalve Lucien rijden Atty en mijn kinderen ook mee. Ton en Lex rijden in hun auto met elk drie passagiers.
Ruim op tijd komen wij aan op het vliegveld Zaventem nabij Brussel, waar wij net voor een groep van 37 opa's en oma's kunnen inchecken. Eerst zou iedereen individueel moeten inchecken, maar omdat er al een paar in een restaurant zitten, geeft dat problemen, dus met wat gebabbel kunnen wij alles in een keer inchecken. Wij moeten nog wel € 20,- betalen voor elke fiets, een taak voor de nieuwe penningmeester Frank. Omdat er nog tijd over is, drinken wij nog even een wijntje of een biertje. Alles is tot nu toe vlekkeloos verlopen, maar daar kwam al gauw verandering in. Frank heeft bij de bijbetaling voor de fietsen zijn instapkaart vergeten en kan dus niet instappen. Met een lichte paniek onder het personeel kan het vliegtuig toch nog redelijk op tijd vertrekken. Aan boord krijgen wij een onbeduidend hapje voorgeschoteld en de drankjes moeten wij zelf betalen.
San Vito Lo Capo Na ruim twee uur vliegen komen wij op het vliegveld nabij Palermo op Sicilië aan. Ons staat een week fietsen op dit grootste eiland in de Middellandse Zee te wachten. De bagage komt al gauw en alles stapelen wij op de karretjes, die op deze vluchthaven voor de borg van een euro te verkrijgen zijn. Buiten staat een taxibusje te wachten om de fietsen naar ons onderkomen in San Vito Lo Capo te brengen. Gezien de afstand en het late tijdstip is fietsen niet mogelijk. Zelf rijden wij in ons gehuurde busje achter de Siciliaanse chauffeur aan. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Want gelijk valt de rijvaardigheid van de Siciliaan op. Regelmatig op de rem trappen en dan weer hard rijden. Ook de andere Sicilianen kunnen er wat van. Ze rijden of heel langzaam of als gekken, waarbij ze onze beide busjes inhalen in bochten, waar je zelfs een fiets nog niet zou inhalen.
Na een rit van ruim een uur over een afstand van 80 km komen wij in San Vito Lo Capo aan. Eerst het kantoortje van de verhuurmaatschappij zoeken, na wat heen-en-weer rijden vinden wij deze. De reeds wachtende verhuurder brengt ons naar het onderkomen net buiten het dorp. Het taxibusje maken wij snel leeg en kunnen wij weer terug naar het dorp om een restaurant op te zoeken, want daar hebben wij nog geen tijd voor gehad.
In tegenstelling tot andere jaren kiezen wij gelijk het eerste restaurant, mogelijk omdat een gezellige dikke mama in de keuken even zit uit te rusten. Het interieur, maar ook het menu hebben een Arabisch karakter, wat niet verwonderlijk is vanwege de vele Tunesiërs die hier wonen.
Eten bij de Tunesier Wij regelen een gezamenlijk menu, waarbij het eerste gerecht voornamelijk uit visgerechten bestaat en het tweede gerecht uit vleesgerechten. Uiteraard ontbreekt de wijn niet, beginnend met wit en eindigend met rood. De concumptie van water ligt opvallend hoog, maar dat komt omdat wij sinds het vertrek vanaf het vliegveld niets meer hebben gedronken en de temperatuur op dit tijdstip nog steeds boven de 20°C ligt.
Tot verbazing van velen is de koffiemachine kapot, echter volgens Henny heeft het personeel geen zin meer om koffie te verstrekken vanwege het late tijdstip. Frank, Ron en Ton, de laatste met een voorhoofdsholteontsteking, gaan gelijk terug naar ons onderkomen. De rest strijkt neer op een terras in het centrum van het dorp voor een bakkie met een borrel. Intussen is het een beetje gaan regenen, ruim na middernacht keert de rest terug naar ons onderkomen. Eerst het bed nog even opmaken, om van een verdiende nachtrust te genieten, behalve dan degene die naast een snurker terecht is gekomen.