Piemonte, vrijdag 4 juni 2010
Nog voor het ontbijt een natuurlijke verrassing, een tiental bijeneters komt
overvliegen. Tijdens het gebruikelijke ontbijt
een technische verrassing, de stroom valt uit. Dan maar zorgen dat wij wat
eerder vertrekken, kunnen wij ook wat eerder
terug zijn om eventueel nog wat te winkelen.
Kees heeft een route naar Alba gepland en om half tien zijn wij, dit keer zonder
Jan Willem, al onderweg. Volgens de
Garmin-jongens moeten wij gelijk in Canelli links. Daar is Paul het niet mee
eens, want volgens hem moeten wij eerst het
spoor over en dan links. De laatste persoon krijgt gelijk waarna wij binnendoor
in Santo Stéfano Belbo aankomen.
Vandaar binnendoor naar Camo, echter op een kort klimmetje slaat het derailleur
van Ton in de spaken. Hij stopt even
om het mankement te verhelpen. De rest fietst door, waardoor Ton de afslag
naar Camo mist. De verkeerde klim op,
maar na een belletje moet Ton eerst weer afdalen om alsnog de goede klim te
nemen.
Intussen krijgt Jacob een telefoontje van zijn partner Hendrika, die in de
Vogezen de herberg La Haute Fourche in haar
eentje moet runnen en nu echt handen te kort heeft. Jacob gaat per direct terug
naar Frankrijk. Parijs-Roubaix zit er dan
ook niet voor hem in.
Met zeven personen vervolgen wij de route en na de klim naar Camo volgt een
afzink naar Neive. Dan door naar Alba,
met enkele korte klimmetjes, en belanden in het centrum van deze stad. Een
terras is gauw gevonden en Arnold zorgt
voor een paar koekjes, van de bakkerij tegenover het terras.
Vanuit Alba op de weg terug. De eerste kilometers gaan geleidelijk omhoog,
maar dan komt toch echt een lange klim.
Niet al te steil, want het is een doorgaande weg en daar zitten in het algemeen
geen steile stukken in. Bovenaan in
Benevello blijkt Arnold te veel gegeven te hebben, ondanks dat hij op de fiets
van Jan Willem rijdt met een tripel. Hij voelt
zich ook niet lekker, dus belt hij Jan Willem op, die hem op komt halen.
De rest daalt via een prachtige weg in een nog prachtigere omgeving af naar
het dal van de rivier Belbo. In een café om
de hoek even wat water drinken, het is immers boven de 30 graden. Vanaf het
café is het nog 20 km naar Canelli,
Gelukkig loopt de weg door het dal licht naar beneden, dus met snelheden boven
de 40 km/u zijn wij in rap tempo terug in
Canelli. Daar moeten wij twee keer hetzelfde spoor over, maar ook twee maal
langdurig wachten voor datzelfde spoor.
Spoorbomen gaan vijf minuten voordat de trein komt dicht en gaan pas na vijf
minuten na passeren weer open.
De slotklim naar ons gasthuis is het laatste klim- en fietswerk van deze week.
Even opfrissen en een duik in het
zwembad. Daarna in twee auto’s naar Acqui Terme om wat boodschappen te
doen. Arnold koopt een cadeau voor Ton,
als dank voor de organisatie. Wat anders dan een riem, waar daar is Ton de
afgelopen jaren elk jaar mee “gepest”.
Na de noodzakelijke boodschappen even wat drinken op een terras, het is immers
nog steeds erg warm. De bediening op
het terras blinkt niet uit in slimheid. Arnold wil nog wat eten en vraagt om
een broodje uit de kaart. Volgens de dame zijn
alle broodjes op, dus dan maar geen broodjes. Wel voor iedereen een biertje,
het is dorstig weer. Wat schetst onze
verbazing dat de dames bij het bier ook allerlei hapjes serveren, waaronder
ook een stapeltje in reepjes gesneden tosti’s.
Ook bij de tweede ronde bier weer hetzelfde voer erbij, terwijl de broodjes
op de kaart op zijn. “Rare jongens, die
Romeinen” zoals Asterix en Obelix altijd zeggen.
Terug in het gasthuis eerst de fietsen en de nodige bagage in de auto’s
laden, dan hoeft dat morgen niet in alle vroegte.
Het laatste diner is in het restaurant van “I Tre Poggi” is een
traktatie van Paul. Onlangs was hij 25 jaar getrouwd en had
een groot feest willen vieren, waarbij hij LBK had willen uitnodigen. Dat ging
door omstandigheden helaas niet door, dus
op deze manier wil hij het goedmaken.
Eerst twee gerechten met antipasta, geserveerd met een witte wijn uit de omgeving.
De eerste antipasta is een bord met
rauw, gemalen mals rundvlees, de tweede antipasta heel dun gesneden vleeswaar
met dunne plakjes courgette.
Het eerste hoofdgerecht is een bord met risotto en groene saus met een rauw
worstje. Het tweede hoofdgerecht is een
stuk gebraden rundvlees. Bij deze twee gerechten een Barbera d’Asti rode
wijn van het huis. Net diezelfde morgen
gebotteld, verser kun je ze niet hebben.
Na de hoofdgerecht nog een toetje, uiteraard met die lekkere mousserende moscato
van het huis. De koffie, sommige
met een borrel, ter afsluiting. Daarna naar bed, de volgende morgen om zes
uur op om voor zeven op weg naar huis te
kunnen rijden.